บางช่วงของชีวิต ช่วงเวลา ที่แตกต่างกันในทุกๆ ไม่มีการซ้ำ ไม่มีการจำเจ หลายคนอาจมองว่าชีวิตมีแต่เรื่องเดิม แต่ถ้าเรามองให้ดีทุกอย่างมันไม่ได้เหมือนเดิน เวลาที่ยังคงเดินของมันเรื่อยๆๆๆๆๆ
เวลา ไม่จำเจ เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ถ้าเรามองท้องฟ้า สังเกตดีๆ เราจะเห็นว่าท้องฟ้ามันต่างออกไปทุกวัน ทุกวัน น่ะคร๊าบบบ
ใช้เวลาที่มี อยู่ ให้คุ้ม กับใช้ชีวิต
บางที .................... เราก้อ ลืมไปว่า เรากำลังใช้เวลาอยู่ ความจริงทุกๆ ไม่มีคำว่า ว่างหรอกน่ะ มันมี โปรแกรมการทำงาน การพักผ่อน ที่ต้องทำอย่างต่อเนื่อง ทุกวัน ทุกวัน แต่บางคนหรือ หลายคนอาจมองคนล่ะ ซึ่งผมอีกเองก้อ มองคนล่ะแบบกับคนอื่นอีกหลายๆ คน
ซึ่งจะว่าไป ชีวิต ก้อไม่ค่อยมีใคร ให้พึ่งพาเท่าหรัย นอกจากจะช่วยเหลือตัวเอง อยู่เสมอ บางครั้งเจอปัญหาทีนึ่ง โอ้วววแม่เจ้า สาม สี่เรื่องพร้อมกันให้แก้ ทั้งเรื่องของตัวเองและเรื่องของคนอื่น เอ้าน่ามันก้อ ไม่เลวที่จะเรียนรู้อะรัยใหม่อยู่เสมอ สำหรับผม ทุกวันมันคือการเรียนรู้ ที่ทำให้เราแข็งแรงขึ้น แต่ก้อมีบาง เอ๊ะ หรือว่าเยอะที่จะออกนอกกรอบ ไม่เหมือนเช้าบ้านที่เค้าทำ ที่ ผมมีคติหนึ่งคือว่า คนเราอ่ะไม่ต้องเริ่มต้นอะรัยที่มันเหมือนกันคนอื่นหรอก เพียงแต่จุดเริ่มต้นและระหว่างทางทำให้เราถึงเป้าหมายเหมือนก่ะคนอื่นก้อพอแล้ว........... เอาน่า ชีวิตใคร ก้อ ไม่เหมือนกัน ถ้าจะให้เล่าถึง ชีวิตของผมเน้ยน่ะ เกิดมาก้อไม่เหมือนชาวบ้า ใช้ชีวิตก้อไม่เหมือนเช้าบ้าน แต่ ก้อโอเคร สำหรับการเลี้ยงดู ของผู้ปกครองหลายๆคนใน ช่วงชีวิต มีทั้งที่รู้จักและคนที่ไม่รู้จัก 555+ บางที ก้อรู้สึกโดดเดี่ยว ผมรู้ตัวดี ว่าผมไม่สามารถอยู่ก่ะใครได้นาน ........................................ ซึ่งอาจเปงความบังเอิญหรือโชคชะตา ที่มันไม่ค่อยจะกินเส้นก่ะผมซักเท่าหรัย
ถ้าเกิด พูดถึงตอนเด็ก ในสมัย มี แบง 10 บาทใช้เน้ย น่ะ จะว่าสนุกก้อสนุก จะไม่เหมือนเช้าบ้านเค้า
เราเกิดมา ก้อ มีปัญหาเกิดขึ้นมาเร้ยทีเดี่ยว
พ่อผมเปงคน กทม ส่วนแม่เปงคนใต้ เอาล่ะ หว้า ลูก ต้องเปงดูครึ่ง แต่หน้าดันนน ไป ประเทศ อินเดีย ความจริงมันก้อไม่เหมือนหรอกน่ะ แต่มันเกิดอุบัติเหตุนิดด หน่อยย
เกิดมา ... ด้วยการเกือบผ่าท้องออก ซึ่งในสมัยนั้น ผมว่ามันอันตรายมากก แต่ก่อนผ่าต้องมีการเซนยืนยันโดยพ่อ แต่ บังเอิญพ่อดันหายตัวไปเฉยเร้ยยยยยย ซึ่งถ้าไม่ผ่าต้องเกิดอันตรายแน่นอนคร้าบบบ แต่แล้วผมก้อเลยคลอดแบบไม่ผ่าา เออ แปลกแหะ .... เกิด มาด้วยน้ำหนักน้อยกว่าเกณฑ์ เพียงสองโล กว่าๆ ง่า เกือบตายรอบสอง 55+ เปงงัยล่ะ แค่เกิดมาก้อปวดหัวจะแย่อยู่แล้วลำบากลำบน ขนานนั้น ต้องเข้าไปอบตัว ตั้งแต่ออกจากท้อง 55+ หลังจากนั้นแม่ก้อป่วยยย เพราะ แม่มีโรคประจำตัวเยอะมากกก ทั้ง หอบหืดด ซึ่งอาการหนักมากต้องพกยาติดตัวตลอดเวลา ที่เห็นบ่อยก้อคือยาพ่น ยาเม็ด เวลาไปก่ะแม่ทีเร้ย นึกว่าแม่มีตัง เยอะ กระเป๋าหนักเชียวที่ไหนได้ ยาเต็มกระเป๋า ตอนนั้นสงสารแม่มากเร้ยที่เด่ว เวลานึกย้อนไปวัยเด็ก อ่า ก้อ รู้สึกแปลก ลืมบอกไป ตอน คลอดออก มา มีเส้นลายมือ ก่ะเท้าเป็นเส้นตัด หลังจากผม ออก จากตู้อบ มาได้ซักล่ะ ย่ะ ความตายก้อมาเยือนอีกรอบซึงขณะนั้นแม่ผมเข้าโรงพยาบาลอยู่ก้อเหลือแต่พ่อคนเดียว ที่ต้องรับภาระทั้งหมด ..............ติดตามตอนต่อไป
